De titel zegt het al: ik maak me dus zorgen. Volgens sommigen nog helemaal niet nodig, want ik weet immers nog niet eens de uitkomst van die herkeuring. Alleen ben ik in mijn hoofd al gekeurd en lig ik ook al uit die WAO, ik ben er eigenlijk heilig van overtuigd dat dit ook daadwerkelijk gaat gebeuren. Waarom zou dit niet gebeuren? Mijn ziekte is geestelijk, niet aan te tonen, mensen moeten me op mijn woord geloven of het ondervinden. Dat laatste gebeurt vaak pas als je me langer en ook beter leert kennen. En dat gebeurt niet na één gesprekje, of van mijn part vier in het jaar.

(Meer…)

Deze keer heb ik het er zeker niet bij laten zitten! Ik heb naar het GGz gebeld en naar een bepaalde psycholoog gevraagd (waarvan ik de naam ooit eens op GGz-site had gevonden en toendertijd had opgeslagen HA want het was er nu af).

Na een kleine uitleg dat ik wat problemen met mijn psychiater heb en zelf maar op zoek was naar iemand die die psychiater kan vervangen, vertelde deze vriendelijke psycholoog mij dat ik niet zomaar iemand bij de jas kon pakken om deze taak te gaan vervullen. Wel kon hij me vertellen dat ik naar de grote baas kon stappen met de klacht, of dat ik terecht kon bij de PVP die mij verder zou kunnen helpen. Die laatste was niet echt een optie, aangezien PVP’s er zijn voor mensen die opgenomen zijn. Wel was ze zo vriendelijk om me bij te willen staan als ik met deze klacht naar Utrecht moest. Dan mocht ik haar weer bellen en zou ze me helpen hoe dat verder zou moeten. Op naar de bazin van mijn psychiater…
(Meer…)

En weer een dag dat ik van geluk mag spreken dat ik wakker geworden ben. Dat ik van dit geweldige leven mag genieten!

Dit is een vervolg op mijn vorige postje, en op CiNNeRs reactie erop.

In die post heb je het over een “modeziekte” en niet over de erkenning van die ziekte, of is dat hetzelfde? En als de politiek het erkent als ziekte, geloof je dan ècht dat je dàn geen dokter meer tegenkomt die denkt: “heb je er weer één”? Naar mijn idee verandert het namelijk niets als de politiek opeens gaat roepen: “het is een ziekte!”

Ik vind heel veel herkenning in je posts over dat (niet) erkennen van de ziekte (alle “goedbedoelde” adviezen waar je niets aan hebt). Wat ik niet herken, is dat je de erkenning als oplossing voor die problemen ziet, alsof mensen dan ineens veranderen. En wat ik helemaal niet herken is dat die erkenning van de politiek zo belangrijk is. De enige reden die ik kan verzinnen, is dat ME-patiënten niet meer zomaar door het UWV goedgekeurd zouden worden, dat je niet meer als zieke hoeft te bewijzen dat je ziek bent. In dat geval ben ik bang dat je bedrogen uit gaat komen.

(Meer…)

Er zijn een paar zaken die mij op het moment erg bezighouden. Dat zijn geen prettige zaken om in je hoofd te hebben, het zijn namenlijk GGz- en UWV-zaken. Weet u wel hoe groot die twee alleen al zijn? En díe zitten dan bij mij in mijn hoofd, begrijpt u nou wel dat dat helemaal niet zo prettig is?

Verder heeft CiNNeR met haar 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 stukken het nodige in mij los weten te maken, waardoor ik weer een vloedgolf van emoties en gedachtes over mij heen kreeg (overigens mijn bankrekeningnummer is 964682974), en dus even meegesleurd werd. Onder andere hierdoor werd er in weblogland niets meer van mij vernomen.

Bij deze heb ik dat nu dus verklaard en ik hoop voor mijzelf en misschien ook een beetje voor u, dat het nu weer wat beter zal gaan.

Vandaag was het dan zover, bij mij is dan ook de oproep voor de herkeuring op de deurmat gevallen. Op 9 februari om 9:45 is het gesprek met de verzekeringsarts.

En wat moet je allemaal meenemen? (Meer…)

Vorige week wou ik vriendin B. door middel van een kaartje een extra steuntje in moeilijke tijden geven. Goed, in de stad op zoek naar hét kaartje, want van hoe dat kaartje zo ongeveer moest zijn, had ik al een idee in mijn hoofd zitten. En elke winkel die kaartjes verkocht en waar ik naar binnen ging, had gewoon het lef om niet hét kaartje te hebben. (Meer…)

Meis ik wil je even vertellen dat ik je echt een TOPPER vind. Zo sterk, zelfs na alles wat jij hebt meegemaakt. Ik heb echt grote bewondering voor je! Was ik maar meer zo als jij.

Nog bedank voor je belletje en je goede raad van gister, heeft me goed gedaan te weten dat er toch nog iemand betrokken bij ons, mij is.
Familie en schoonfamilie buiten beschouwing gelaten.