Heb laatst het boek “Kinderen en hun ouders na een scheiding” geleend van de bieb en nog gelezen ook. En ik moet zeggen dat ik het echt een heel goed boek vind. Ik vond er heel veel herkenning in hoe ik zelf de scheiding van mijn ouders heb ervaren en wat voor gevolgen dit kan hebben voor een kind. Blijkbaar heb ik toch zelf al eerder zonder dit boek de juiste conclusies kunnen trekken. Toch vond ik het heel fijn om die bevestiging nog eens te krijgen door dit boek te lezen.

Ik vond het een erg informatief en helder geschreven boek.

Michael is nu 4 jaar en wordt in oktober 5. In de straat waar wij wonen wonen wel kinderen maar die zijn allemaal ouder dan Michael. Veel kinderen uit zijn klas spelen hier vlakbij in de buurt op een speelplaatsje. Nu wil ik hem daar ergens wel heen laten gaan want hij wil heel graag met andere kinderen spelen en soms gaan we dan ook wel heen maar ik ga dan mee. Nu ken ik ook ouders die hun kinderen wel alleen laten gaan en vraag ik me af wodt het niet eens tijd dat ik Michael ook in zovere los ga laten? Doodeng vind ik het, want ondanks dat het maar twee huizenblokken en één straat oversteken verder is. Voelt het als mijlen ver.

En als er nu eens wat gebeurd en hij mij nodig heeft? Dan is er niemand! Maar ik kan hem moeilijk tot zijn 16e in huis houden, hè? Maar dat oversteken kan hij dat al wel alleen? Een kind van die leeftijd kan nog niet abstact denken, maar als ik me niet vergis is dat pas op 16 jarige leeftijd helemaal ontwikkeld en voor die tijd kunnen kinderen toch heus wel zelfstandig oversteken.

En is het niet gewoon ook mijn egoïsme dat ik wil dat hij daar gaat spelen zodat ik ook af en toe de handen vrij heb? Ik zou het mezelf nooit vergeven als hem iets zou overkomen. Maar houden van is ook loslaten toch?
Hoe ga je als ouder met die vraagstukken om?

Het is iets wat ik me al langer afvraag, maar de laatste tijd zijn er dingen gebeurd waardoor ik er weer iets meer over nadenk: ik wil ergens wel anoniem gaan met mijn site, aangezien ik er toch bij tijd en wijle dingen op zet die heftig kunnen zijn en dit wil en zal ik ook gewoon blijven doen. Met anoniem bedoel ik het loskoppelen van mijn site met die van Michael en Max. Zodat het bij namen blijft en voor de lezers die mij niet in levende lijve kennen en weten hoe ik er nu uitzie, ik zelfs de buurvrouw zou kunnen zijn.
Tegelijk heb ik zoiets van: “wat is anoniem?” In wezen bèn ik anoniem, want wat zegt de naam Debsel of zelfs Debby u? Het zijn maar namen, en als u mij tegen zou komen zou u dat dan (meteen) weten? Ik denk dus van niet, of u moet me al in het echt kennen.

(Meer…)

Als ouder heb je de geweldige taak om voor je kind moeilijke beslissingen te mogen/moeten maken. Hij’s fijn… maar goed… We zijn nu dus op het punt van “welke basisschool” aangekomen. Michael heeft dan nog wel 7 maanden te gaan voor zijn 4e verjaardag, maar je moet wel je kind op tijd in laten schrijven bij zo’n basisschool.

De keus voor een school in eigen buurt/wijk gaat heb ik al gemaakt, aangezien hij dan op die manier veel kinderen uit zijn buurt leert kennen en de kans groot is dat vriendjes niet allemaal ver weg wonen.

Nu zitten er in onze wijk twee scholen: een openbare en een christelijke (hoe kan het ook anders), en welke van die twee moet je dan kiezen? We hangen niet aan een geloof, maar ik heb ook geen bezwaar tegen een christelijke school, zolang er niet opgedrongen wordt om te moeten geloven.
Ok, ik zal ze beide moeten bezoeken bekijken maar waar let je dan op? Waar laat je dan je keuze van afhangen? Of het schilderwerk mooi is?

Ik ben namelijk van mening dat het toch ook grotendeels aan de klas, de kids, ligt of je het naar je zin gaat hebben op zo’n school, want een stomme meester of juf heb je overal, wie kent ze niet? Aan lesmateriaal zijn toch ook wetten en eisen verbonden, rekenen en schrijven en gym krijgen ze op elke vorm van onderwijs, dus…

Iemand nog ideeen of sugesties waar ik rekening mee zou moeten en of kunnen houden bij het maken van een keuze?

Schiet het er toch bijna bij in om u te melden dat ik het uiteraard ook nog over Michaels slaap problemen heb gehad met de dokter.

En inderdaad waar ik al bang voor was, niks aan doen gewoon laten geworden. Zeker omdat hij niet vervelend is. Slapen kun je niet afdwingen net als eten, hier moet je dan ook niet de strijd mee aangaan want die verlies je.

Helpt u mee hopen dat hij er mee ophoudt voor z’n 18e?

Elke nacht wordt het 3 jarige mannetje wakker, de nachten dat het niet gebeurd zijn in ieder geval heel schaars. Nu blijkt dat toch wel zijn tol te eisen, bij de kleine man uit dit zich in een vermoeidheid overdag met donkere kringen rond zijn kleine oogies. Overdag slapen dat doet hij niet meer, daar voelt meneer zich dan toch wel weer te groot voor. Maar een vermoeide driejarige is erg vermoeiend, dat kan ik wel vertellen.

Als hij ‘s nachts wakker is dan blijft hij wel netjes in zijn bed, hij blijft zelfs ook gewoon liggen. Wel heeft hij vaak de grooste lol en giert het uit van de pret, of hij ligt hele verhalen te vertellen of te zingen. Op deze manier blijft hij dan vaak rustig van een uurtje of 2 tot een uurtje of 5 wakker.

Steeds er heen gaan om te vertellen dat hij stil moet zijn en gaan slapen werkt niet, evenals de warme melk met anijs. De rubberen hamer wil ik zo lang mogelijk uitstellen, dus iemand nog ideëen?

Dat een kind leert om netjes te eten vinden wij belangrijk. Ik vind het namelijk wel fijn dat ik niet na elke maaltijd het voedsel van muren, plafonds en of vloeren mag krabben. Nu heb ik dat geluk ook wel dat dat niet nodig is. Maar hoe pak je het aan als je lieve kind zit te spelen met zijn eten, en jij als ouder wilt eigenlijk dat het gewoon netjes in het mondje verdwijnt, het liefst ook het hele bordje (ok dan, het bordje zelf mag blijven staan) en dat ook nog eens allemaal voor middernacht ofzo.
En wat nou als de mama en de papa er verschillend over denken. Welke aanpak is de juiste: de minder strenge van mama of de juist strengere van papa? (Meer…)