Vandaag (hmm, aan de tijd te zien dus eigenlijk gister )ben ik dan aan therapie nummer zoveel begonnen en deze keer op de Balans. Dit is speciaal een therapie voor vrouwen met psychiatrische problemen, die samenhangen met chronische traumatische ervaringen in hun jeugd. Waarbij gedacht kan worden aan seksueel misbruik en emotioneel en fysiek geweld. Deze therapie/behandeling is in groeps verband, 3 dagen in de week en duurt 9 maanden.

Tijdens de introductie/voorzorggroep liep ik al tegen de nodige dingen op. Een voor mij heel belangrijk punt waar ik de nodige weerstand bij voel zijn in mijn ogen de extreem rare regels. Ik ben van mening dat wij als volwassen vrouwen (iedergeval ik) wel zelf die verantwoordelijkheid kunnen nemen en daarover beslissen en dus niet van die regels opgelegd hoeven te krijgen alsof we kleine kinderen zijn!
Een paar van die regels:

Het kromme vind ik dan meteen weer dat je ‘s morgens wel zelf mag beslissen of je de drie kwartier koffietijd ook aanwezig wilt zijn. Dan weten diegene die daar niet bij aanwezig zijn toch ook niet wat er besproken wordt?!

Wordt ik hier nou gedwongen om met mensen om te gaan die mij misschien helemaal niet liggen? Nee, dat geeft een veilig gevoel!

En waarom dan toch een “open groep”? Dan weten de mensen die al langer de therapie volgen toch ook al meer van elkaar dan de nieuwelingen weten! Of krijgen die spontaan last van geheugenverlies?

Maar dus wel koffie mogen drinken terwijl niet de hele groep aanwezig is

En je mocht juist niets over je trauma vertellen! En alsof ik zonder de privé-situatie geen beeld zal vormen. Erg leuk ook dat ze het voor mij invullen dat ik een verhaal niet goed kan aanhoren als ik de privé-situatie ook zou kennen.

Deze regels maken mij dus heel opstandig en laten mij onveilig voelen omdat ik nu helemaal niet meer weet wat ik wel of niet mag en of moet doen.