Michael is nu 4 jaar en wordt in oktober 5. In de straat waar wij wonen wonen wel kinderen maar die zijn allemaal ouder dan Michael. Veel kinderen uit zijn klas spelen hier vlakbij in de buurt op een speelplaatsje. Nu wil ik hem daar ergens wel heen laten gaan want hij wil heel graag met andere kinderen spelen en soms gaan we dan ook wel heen maar ik ga dan mee. Nu ken ik ook ouders die hun kinderen wel alleen laten gaan en vraag ik me af wodt het niet eens tijd dat ik Michael ook in zovere los ga laten? Doodeng vind ik het, want ondanks dat het maar twee huizenblokken en één straat oversteken verder is. Voelt het als mijlen ver.

En als er nu eens wat gebeurd en hij mij nodig heeft? Dan is er niemand! Maar ik kan hem moeilijk tot zijn 16e in huis houden, hè? Maar dat oversteken kan hij dat al wel alleen? Een kind van die leeftijd kan nog niet abstact denken, maar als ik me niet vergis is dat pas op 16 jarige leeftijd helemaal ontwikkeld en voor die tijd kunnen kinderen toch heus wel zelfstandig oversteken.

En is het niet gewoon ook mijn egoïsme dat ik wil dat hij daar gaat spelen zodat ik ook af en toe de handen vrij heb? Ik zou het mezelf nooit vergeven als hem iets zou overkomen. Maar houden van is ook loslaten toch?
Hoe ga je als ouder met die vraagstukken om?