Begrijp wel wat je bedoeld en inderdaad, je kinderen kan je nooit aan hun lot over laten. Toch zie ik dat met volwassenen nou eenmaal anders Maar dat was wel duideleijk ondertussen 8-D

Voor mij is en zal het denk ik ook altijd een heel persoonlijk onderwerp blijven. Ik snap wel dat je soms even niet wil of het niet uitkomt maar je hebt nou eenmaal verplichtingen in het leven, en ik zie dit als een verplichting die bij het houden van hoort. Ik geloof dat dit wel extreem is, maar zo zie ik het.

Ik vergelijk het voor het gemak met Michael die verdriet pijn of ziek is. Ook al wil ik iets anders doen of kan ik het eigelijk niet aan, ik zal toch wel moeten als er niemand anders aanwezig is. Ik kan mij dan niet omdraaien en Michael aan zijn lot overlaten hè.

Die betreffende avond was ik, zeg maar even voor het gemak, een 3 jarige die iemand nodig had, in mijn ogen werd ik keihard afgewezen en ook nog eens in de steek gelaten.

Ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen om Max als een hoopje ellende achter te laten omdat ik toevallig gewoon erg de behoefte en of zin zou hebben om bijvoorbeeld as the world turns te kijken.

Nja, dat was niet wat ik bedoelde. Als ik naar mezelf kijk op de momenten dat ik bijvoorbeeld achter de computer kruip ondanks de ander, dan is dat niet omdat ik gewoon ‘zin heb’ in puteren of zozeer die eigen behoefte wil bevredigen. Dat kan op een ander tijdstip ook nog wel tenslotte. Het is meer dat ik het op dat moment niet aan kan om er voor de ander te zijn.

Ik ben er een tijd lang bij wijze van spreke voor Jan en Alleman geweest, als een ander problemen had, zich miserabel voelde of gewoon een portie aandacht wilde voelde ik het als mijn ‘plicht’ (op positieve manier) om daar in mee te gaan. Maar uiteindelijk brak me dat verschrikkelijk op. Dat een ander aandacht wil betekent namelijk niet dat ik die ten alle tijden spontaan kan geven, hoe dichtbij die persoon ook bij me staat. Dat is helemaal niet gerelateert aan gebeurtenissen van die dag. Ik kan de hele dag al hele leuke dingen gedaan hebben of totaal in mijn eentje geweest zijn en toch die gezelschap die bij me gezocht wordt niet geven op dat moment. *Hmz, dat is nog verrot moeilijk uit te leggen* Ik ben gewoon geen machine die afgesteld kan worden op ‘de ander’. Zo werkt dat in de praktijk simpelweg niet.

Aan de andere kant begrijp ik wel dat je steun zocht en geen relativering en gissingen over de ander waar je het over had. Verkeerde timing onzerzijds dus denk ik.

@Max: jij mag dan een eigen site en al hebben, het verhaal staat hier en dus reageren we hier. Maar wellicht praten we/ik een beetje boel in jouw naam, zo bedoelde ik het eigenlijk niet maar ik zie wel dat het er wel zo staat.

Verder vraag ik me af waar de tweede discussie vandaan komt. Debsel heeft BPS en moet zeggen dat ik in dat licht haar reacties enorm logisch vind. Buiten dat gaan wij tegen haar in en dat hoeft haar dan toch niet te zinnen? Het werkt niet een kant op, wij kanttekeningen plaatsen en zij het er klakkeloos mee eens zijn (oef, dat zou griezelig worden )

@Debsel: excuus. Het is een heel persoonlijk onderwerp en ik reageerde zelf in elk geval meer uit een soort herkenning. Anderen die over mij zeiden of vonden wat jij hier over Max vertelde. Vandaar mijn uitleg, maar dat was beter ergens anders geweest.

Het is duidelijk wel zo dat als er dus iets komt te staan waar jullie/je het niet mee eens bent je meteen wordt neergezet als iemand die maar wat rond lult en niks ervan begrijpt.

Um, nee, je wordt niet neergezet als iemand die maar wat rond lult. Je loopt hoogstens het risico dat óf Deb, óf ik, óf wij allebei het in meerdere of mindere mate niet met je eens zijn. Of misschien wel iemand anders die hier meeleest, who knows. Dat maakt ook absoluut niet uit: daarvoor ís die reactiemogelijkheid er. Jij mag het oneens zijn met Deb, ik mag het oneens zijn met jou, en Pietje van hiernaast mag het oneens zijn met mij.

Misschien is dat ook wel zo, maar zet dan geen verhaal neer als je geen reactie wilt over hoe ANDERE er tegen aan kijken of hun visie er van zien.
[...] betekent dat dus dat wij alleen maar reacties moeten geven die niet en nimmer fout kunnen/zullen vallen?

Nogmaals, het is niet zo dat Deb geen reactie wilde, maar ze had vooral gehoopt op steun, en dan vooral voor háár en niet voor mij: ik heb zelf een eigen site, eigen e-mail, en een eigen venster met MSN (hoewel ik die laatste wat verwaarloos…). Je gaf zelf in je reactie aan dat je hoopte dat ze er niet door gekwetst was, en zij reageerde dat dat wèl het geval was — dat wil niet zeggen dat ze geen meningen wil horen, maar ze heeft natuurlijk wel het recht om die reactie niet fijn te vinden. Trek gerust je scheur open, maar schrik niet als een ander dat dan ook doet. Dat geldt voor iedereen die een mening op een openbare plaats neerkwakt.

En nou verdulleme weer allemaal lief zijn voor mekaar, ik blijf niet van die lange lappen tekst neergooien…

Ik wilde je eigenlijk een mail sturen, omdat dit misschien voor anderen als een soap begint te lijken…. maar je weet dat ik sch**t heb aan de buitenwereld dus ik krabbel het toch maar weer hier.

Om terug te komen op voorgaande: ik vind het allemaal wel weer prima. Wat mij betreft no hard feelings, zijn er ook niet geweest.

Ik weet dat je reacties soms feller zijn dan van een “normaal” iemand die geen borderline heeft. Dat is denk ik iets waar iedereen hier wel rekening mee probeert te houden. Dat is soms behoorlijk moeilijk: niet iedereen kan hun gedachtes exact zo uitdrukken om zoveel mogelijk rekening met jouw eventuele reactie te houden. Tot nu toe heb ik dat altijd wel geprobeerd.

Het nadeel is zodra ik een post heb gedaan en deze niet goed in de aarde valt bij jou (of dat je het er inhoudelijk niet mee eens bent, of dat dat de borderline is, of wat dan ook) dan krijg ik inderdaad vaak de wind van voren en voel mij op dat moment alsof er eigenlijk tegen me wordt gezegd wat ik wel vaker lees “Pleur dan lekker op!”

Misschien snap je nu beter dat het best moeilijk is om een ongezouten -goedbedoelde- mening te blijven geven. Ik hoop dat je hier iets mee kan voor jezelf.

Liefs
Gabrielle

Ik had net al op Gabz gereageerd en was al voorzichtig om ook jou een reactie te geven. Toen jou laatste reactie binnen kwam. Ik kan hier nu niet rustig op reageren want ik begin al weer te steigeren door de toonzetting die ík erin proef. Het is niet mijn bedoeling om jou te kwetsen of te gaan kwetsen dus ik laat alles maar weer even rusten en kom er later nog op terug.

Ik kan je niet dwingen om hier te blijven reageren op mijn log. Ik vind het wel heel jammer als je het gaat laten, omdat ik de goede bedoelingen er niet altijd in zal zien en daardoor misschien wel eens te fel reageer.
Ik weet dat ik dit soms doe en ik kan je niet beloven dat ik het nooit meer zal doen. Want helaas dit hoort zó bij mij, en waarschijnlijk zal ik dit mijn hele leven ook wel blijven doen. Te fel reageren op van alles en naar alles. Ik begrijp dat dit heel zwaar kan zijn.

Als voor jou nu de angst om je mening, advies of je steun te kunnen geven te groot is, dan vind ik dat heel jammer. Het is nooit mijn bedoeling geweest om je het gevoel te geven dat je niet mag of kan reageren omdat je geen BPS hebt. Alleen ik kan je niet beloven dat een reactie van jou of van wie dan ook geen trigger voor mij zal zijn, waardoor ik dan weer op mijn manier reageer.

In ieder geval, sorry dat ik je zo geraakt heb!