Rotdag…
Vandaag weer eens een rotdag en met moeite me er weer doorheen gesleept. Ik voel me alleen en ook erg in de steek gelaten door Max. Nu na dik 4 jaar weet hij toch wel een keer dat ik zowieso erg veel moeite heb met het alleen zijn. En dan zo’n dag als vandaag waarin ik hem ook meerdere malen gemeld heb dat ik het moeilijk heb en dat ik wel een paar armen om me heen kan gebruiken, gaat hij toch zijn gebruikelijke uurtje achter zijn computer zitten en laat hij mij beneden met al mijn rottige gevoelens alleen achter.
Hij zal best op zijn manier van mij houden, maar juist op dit soort momenten vind ik dat hij erg goed is om dat niet te laten blijken. Normaal zou dit een moment van aanlijding zijn om hem de deur te wijzen, maar ik weet na 4 jaar wel dat hij toch niet gaat, ik laat het dan ook maar. 
super...
Daar zijn stoppenkasten nou voor. o/ooén schakelaartje omgooien en moet jij eens zien hoe snel hij achter die computer vandaan is.
Blijft natuurlijk de vraag of hij dan nog in de stemming is om bij kaarslicht een arm om je heen te slaan:wink:
Liefdesbetuiging van
Frans54 —
15-03-2005 @
13:03
Ik denk heel eerlijk gezegd dat het goed is voor een relatie om er niet altijd 100% te zijn voor de ander. Ook als dit betekent dat de een pijn heeft en bepaalde behoeftes heeft. Het houden van zit em niet altijd in het “er zijn” maar vaak ook in de afstand.
Dit is voor een buitenstaander heel erg snel en makkelijk ingetiept… en ik kan mij bijzonder goed voorstellen dat dit heel grof en misschien zelfs bot overkomt. (dat is overigens NIET de bedoeling, maar dat weet je denk ik inmiddels wel).
Ik heb zelf vaak in een soort gelijke situatie gezeten waarop ik werd aangewezen op mijzelf en mijn probleem omdat ik niet de liefde kreeg die ik zou willen hebben op dat moment. Hetzij de partner, hetzij de sterke moeder die ik zo hard nodig had. Achteraf heb ik gezien dat juist dit soort situaties nodig zijn geweest om aan mijn probleem te werken en dat zelfs de persoon in kwestie er net zoveel pijn om had om die afstand te bewaren als ik.
Soms is niet alles wat het lijkt.
Hij houdt van je.
Groetjes
Gabrielle
Liefdesbetuiging van
Gabz —
15-03-2005 @
18:24
@Frans
Dat soort acties heb ik al eens geprobeerd of meerdere malen. Het netwerk kabeltje lostrekken werkt ook al erg goed. Maar wat je al zei die arm kan ik dan wel vergeten.
@Gabz
Altijd 100% ging het ook niet om en ook al zou ik het misschien inderdaad wel willen, ook ik weet wel dat dát onmogelijk is. Gister ging het me erom dat ik na een hele dag moeilijk hebben en doorploeteren, overdag onder werktijd dus niet heb lopen zeuren dat hij er voor me moet zijn. Maar dan ‘s avonds, als Michael ook op bed ligt en dan zeker na zo’n dag, ja, dán verwacht ik toch wel meer steun en een arm ofzo. Aangezien hij ook wist dat ik het zwaar had… mag je dan niet juist van je partner, die van je houdt, verwachten dat hij in ieder geval probéért er voor je te zijn?
En sinds wanneer heb jij de diagnose BPS? Sorry, als ik wat hard overkom, maar je kunt echt niet zomaar gaan zeggen dat je ook zo gezeten hebt en dat afstand nemen juist goed is. Afstand nemen van een BPSer in zo’n situatie is bij mijn weten nog NOOIT goed geweest. Het kan juist een flinke depressie opleveren, in ieder geval bij mij!
Liefdesbetuiging van
Debsel —
16-03-2005 @
00:55
Is het niet een kwestie dat Max er niet altijd kan zijn? Dat uurtje achter de puter kan hem dan juist een beter mens maken misschien. Maar sowieso, soms kunnen mensen dat net even niet terwijl jij er dan wel behoefte aan hebt. Ik heb verschillende mensen met BPS gekent en hoe begrijpelijk het ook was dat ze mijn aandacht wilden/nodig hadden, dat betekende niet automatisch dat ik er dus ook altijd kon zijn op die momenten.
Nu leef ik met een ADHDer samen en dat gaat over het algemeen prima. Maar toch zijn er momenten dat hij waarschijnlijk meer wil dan ik kan geven. Dat kan je zien als egoistisch, ik zie het als moeten bijtanken en ook wat leuk-tijd of denk-tijd voor mezelf hebben. Of het gewoon even niet kunnen hebben. Dat heeft niets met zijn persoon of mijn liefde voor hem te maken, maar alles met simpelweg geen supervrouw kunnen zijn, mijn eigen nukken, gedachten en dingen hebben.
Jouw verhaal nu klinkt me juist erg als een bps-verhaal in de oren. Maar het is niet zijn schuld dat je je rot voelt (voelde hoop ik) en wellicht kon hij het vanavond niet zo goed?
*Virtuele knuffel!*
Liefdesbetuiging van
CiNNeR —
16-03-2005 @
02:04
@CiNNeR
Aangezien hij elke dag al achter de computer zit, vind ik het heel kwetsend en zie ik het als een afwijzing dat hij het dan niet af en toe een keer kan opbrengen om het eens niet te doen. En al helemaal als ik hem juist nodig heb. Dan ga je je toch wel afvragen wat of wie er nou belangrijker is.
Wat heb ik aan een relatie als ik niet op hem kan of mag bouwen. En, ja, soms wil je iets liever niet of kun je het eigenlijk niet (goed) opbrengen, toch hoort het erbij. Als je dit allemaal niet wilt en of niet toe in staat bent dan moet je alleen blijven naar mijn mening. Want dan hoef je geen rekening te houden met en kun je doen en laten wat je wilt.
Ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen om Max als een hoopje ellende achter te laten omdat ik toevallig gewoon erg de behoefte en of zin zou hebben om bijvoorbeeld as the world turns te kijken.
Liefdesbetuiging van
Debsel —
16-03-2005 @
10:10
ik begrijp het als je het als heel kwetsend ervaard als max naar boven gaat terwijl jij op de bank je rot voelt. Daar in tegen geloof ik niet dat Max dat met opzet doet en met die bedoeling dus. Als het zo is dat hoij de hele dag benede is geweest met jou en michael snap ik het best als hij even een half uurtje voor zichzelf uittrekt. Want als het die hele dag niet is gelukt jou op te vrolijken dan zou ik de hoop ook een beetje opgeven en zelf even iets voor mezelf willen doen. Misschien juist om zich niet te irriteren aan jou? Want misschien heeft die dag hem ook veel energie gekost en weet jij hoe hij zich voelde op dat moment? Is het in jouw ogen zijn taak om er altijd te zijn wanneer jij je rot voelt? Ik denk dat het fijn is als hij er op zo’n moment is en het aanvoelt maar als dat een keer niet gebeurd het niet een schande is..Ookal is het voor jou naar!
Daarbij denk ik niet dat het veel positieve invloed op hem heeft om dit op een log te verkondigen en hem te bekritiseren om iets wat hij waarschijnlijk helemaal niet met opzet heeft gedaan..
Ik hoop dat je je niet aangevallen voelt.
knuf wolkje
Liefdesbetuiging van
wolkje —
16-03-2005 @
12:47
@wolkje
Dat doe ik dus wel! Blijkbaar heb ik het in mijn post niet goed uitgelegd. Misschien heb je mijn latere reacties niet gelezen. Aangezien je het er ook over had dat als Max al de hele dag beneden geweest zou zijn, ik heb nu dus al meerdere keren aangegeven dat dát nou juist niet het geval was! Maar goed… laat maar gewoon.
Liefdesbetuiging van
Debsel —
16-03-2005 @
15:37
sorrie ,ik probeer het je alleen maar van 2 kanten te laten zien. dat hij het niet zo bedoeld waarschijnlijk als dat jij het opvat…
En ik reageer niet om je aan te vallen maar om je verder te helpen hoor.
Liefdesbetuiging van
wolkje —
16-03-2005 @
20:50
Deb,
Ik vind het jammer dat je het opvat als een aanval. Zoals ik al probeerde uit te leggen is dat dus niet de bedoeling.
Ik vind het ergens lullig dat je BPS aanhaalt. Moet ik perse BPS hebben om in situaties te zijn waarbij ik ook dezelfde behoefte herken? Soort gelijke problemen kan ervaren? Nee, dat denk ik niet. Ik vind het daarom ook zeer moeilijk om ook een goed bedoeld advies te posten op jouw log als ik blijkbaar geen BPS heb? Misschien kan je het opbrengen om in te beelden hoe situaties niet alleen voor jou zijn, maar ook voor anderen. Met name die van Max bijvoorbeeld…..
Liefdesbetuiging van
Gabz —
17-03-2005 @
07:43
@Gabz:
Nee, dat bedoelde Deb niet. Herkenning is één ding, op basis daarvan besluiten dat iets dat uiteindelijk voor jóú goed heeft uitgepakt bombarderen tot goed-voor-iedereen is een ander.
Probeer het te vergelijken met iemand die tegen jou zegt dat ze, toen ze zelf met een kilo of tien overgewicht zaten, helemaal geen heil zagen in een operatie — gewoon wat gezonder eten en wat meer bewegen, en dan komt alles wel goed! En als jij dan vertelt dat het bij jou iets meer dan tien kilo is, en dat je het niet red met alleen wat gezonder eten en wat meer beweging, dat ze dan roepen dat het wat lullig is om je achter overgewicht te verschuilen.
Even voor de goede orde: ik verschil enigzins van mening met Deb over haar post, of liever gezegd, over hoe zij er tegenaan kijkt. Dat is verder geen probleem, want we leven momenteel nog in een vrij land. Ondanks dat meningsverschil weet ik zolangzamerhand echter wel _enigzins_ hoe bepaalde dingen bij haar werken, en hoe heftig. Enigzins, want vaak genoeg sta ik ook nog stomverbaasd aan de zijlijn me af te vragen wat er _nu_ weer is gebeurd… Wat ik maar probeer duidelijk te maken: Deb gooit het niet zomaar “eventjes” op Borderline, alsof dat een handig verklarend etiketje is. Het is een ziekte, een stoornis, een aandoening, een afwijking, hoe je het ook noemen wilt, maar _het bepaalt wel hoe ze tegen dingen aankijkt en hoe ze ermee omgaat_. Dat kan je irrationeel, lastig, moeilijk, onredelijk, kinderachtig, overdreven, egoïstisch of wat dan ook vinden (en soms vínd ik dat ook), maar ze doet het niet voor de lol ofzo, en ze heeft er ook geen controle over.
Nee, je hoeft geen BPS te hebben om dingen te herkennen. Als je er maar rekening mee houdt dat “herkenbaar” iets anders is dan “precies hetzelfde”.
Liefdesbetuiging van
Max —
17-03-2005 @
09:23
Een hele duidelijke uitleg Max, maar ik ben bang dat het anders is overgekomen dan dat ik bedoel.
Liefdesbetuiging van
Gabz —
17-03-2005 @
11:23
Waar ik gewoon mee zit is het volgende:
Ik geef mijn mening weer over de zaken zoals ik die bekijk. Zoals je zelf al aangeeft ziet iedereen die anders. Ik heb geprobeerd een goedbedoeld iets te schrijven, zonder de bedoeling om Deb of wie dan ook een slecht gevoel te geven, het idee te geven dat mijn visie alwetend zou moeten zijn of wat dan ook.
Ik ben me zeer bewust van Deb’s Borderline, haar ziekte, die er o.a. voor zorgt dat ze is wie ze is en hoe ze zich gedraagt. Je hoeft mij niet uit te leggen wat de invloed zijn van ziektes, ook ik heb daar de nodige ervaring mee zoals je weet met schizofrenie. Voordat iedereen nu gelijk weer gaat stuiteren dat ik niet begrijp waar het over gaat: nee dat is NIET hetzelfde als borderline, en NEE de problemen en ervaringen die ik daar dus mee heb zijn dus NIET identiek… maar dat wil niet zeggen dat ik dat dus niet herken.
Ik ga hier ook niet enorm lang en breed over uitwijken; het enige wat ik gewoon heel erg jammer vind is dat ik nu geen mening/advies/hart onder de riem meer DURF te steken….. simpelweg omdat ik niet kan en mag spreken over dat soort zaken blijkbaar omdat ik duidelijk geen ervaring heb met BPS. Ik vind het ronduit jammer dat goed bedoelde woorden niet worden gewaardeerd simpelweg omdat ik geen BPS specialist ben of exact kan voelen hoe een ander zich voelt, of ziet zoals een ander de wereld bekijkt.
Als dat zo is: dan spijt het mij, maar dan zal ik ook zeker geen goed bedoelde woorden meer plaatsen.
Liefdesbetuiging van
Gabz —
17-03-2005 @
11:46
Ik ben het wel eens met gabz. Iedereen die dit log lees is dus blijkbaar geinteresseerd in deb en in max. Daarbij probeer, lijkt mij,dat iedereen zoveel mogelijk goed bedoelde adviezen neer te tikken om maar enigzins jullie een stap verder te helpen of begrip op te brengen. Het is duidelijk wel zo dat als er dus iets komt te staan waar jullie/je het niet mee eens bent je meteen wordt neergezet als iemand die maar wat rond lult en niks ervan begrijpt. Misschien is dat ook wel zo, maar zet dan geen verhaal neer als je geen reactie wilt over hoe ANDERE er tegen aan kijken of hun visie er van zien.
Ik weet dat het een moeilijke situatie is en ik kan me heel goed voorstellen dat borderline grote invloed heeft op hoe deb alles ervaart en voelt. maar betekent dat dus dat wij alleen maar reacties moeten geven die niet en nimmer fout kunnen/zullen vallen? Dan kan ik idd ook beter mn mond houden.
Liefdesbetuiging van
wolkje —
17-03-2005 @
14:45
Lieve Gabz,
Ik kan je niet dwingen om hier te blijven reageren op mijn log. Ik vind het wel heel jammer als je het gaat laten, omdat ik de goede bedoelingen er niet altijd in zal zien en daardoor misschien wel eens te fel reageer.
Ik weet dat ik dit soms doe en ik kan je niet beloven dat ik het nooit meer zal doen. Want helaas dit hoort zó bij mij, en waarschijnlijk zal ik dit mijn hele leven ook wel blijven doen. Te fel reageren op van alles en naar alles. Ik begrijp dat dit heel zwaar kan zijn.
Als voor jou nu de angst om je mening, advies of je steun te kunnen geven te groot is, dan vind ik dat heel jammer. Het is nooit mijn bedoeling geweest om je het gevoel te geven dat je niet mag of kan reageren omdat je geen BPS hebt. Alleen ik kan je niet beloven dat een reactie van jou of van wie dan ook geen trigger voor mij zal zijn, waardoor ik dan weer op mijn manier reageer.
In ieder geval, sorry dat ik je zo geraakt heb!
Liefdesbetuiging van
Debsel —
17-03-2005 @
14:53
@wolkje
Ik had net al op Gabz gereageerd en was al voorzichtig om ook jou een reactie te geven. Toen jou laatste reactie binnen kwam. Ik kan hier nu niet rustig op reageren want ik begin al weer te steigeren door de toonzetting die ík erin proef. Het is niet mijn bedoeling om jou te kwetsen of te gaan kwetsen dus ik laat alles maar weer even rusten en kom er later nog op terug.
Liefdesbetuiging van
Debsel —
17-03-2005 @
15:00
@Deb,
Ik wilde je eigenlijk een mail sturen, omdat dit misschien voor anderen als een soap begint te lijken…. maar je weet dat ik sch**t heb aan de buitenwereld dus ik krabbel het toch maar weer hier.
Om terug te komen op voorgaande: ik vind het allemaal wel weer prima. Wat mij betreft no hard feelings, zijn er ook niet geweest.
Ik weet dat je reacties soms feller zijn dan van een “normaal” iemand die geen borderline heeft. Dat is denk ik iets waar iedereen hier wel rekening mee probeert te houden. Dat is soms behoorlijk moeilijk: niet iedereen kan hun gedachtes exact zo uitdrukken om zoveel mogelijk rekening met jouw eventuele reactie te houden. Tot nu toe heb ik dat altijd wel geprobeerd.
Het nadeel is zodra ik een post heb gedaan en deze niet goed in de aarde valt bij jou (of dat je het er inhoudelijk niet mee eens bent, of dat dat de borderline is, of wat dan ook) dan krijg ik inderdaad vaak de wind van voren en voel mij op dat moment alsof er eigenlijk tegen me wordt gezegd wat ik wel vaker lees “Pleur dan lekker op!”
Misschien snap je nu beter dat het best moeilijk is om een ongezouten -goedbedoelde- mening te blijven geven. Ik hoop dat je hier iets mee kan voor jezelf.
Liefs
Gabrielle
Liefdesbetuiging van
Gabz —
17-03-2005 @
16:56
Ik snap niet waar die strike-trough door kwam, maar negeer die streep door “goedbedoelde”… want dat is wel degelijk een belangrijk woord.
Liefdesbetuiging van
Gabz —
17-03-2005 @
17:01
@Wolk:
Um, nee, je wordt niet neergezet als iemand die maar wat rond lult. Je loopt hoogstens het risico dat óf Deb, óf ik, óf wij allebei het in meerdere of mindere mate niet met je eens zijn. Of misschien wel iemand anders die hier meeleest, who knows. Dat maakt ook absoluut niet uit: daarvoor ís die reactiemogelijkheid er. Jij mag het oneens zijn met Deb, ik mag het oneens zijn met jou, en Pietje van hiernaast mag het oneens zijn met mij.
Nogmaals, het is niet zo dat Deb geen reactie wilde, maar ze had vooral gehoopt op steun, en dan vooral voor háár en niet voor mij: ik heb zelf een eigen site, eigen e-mail, en een eigen venster met MSN (hoewel ik die laatste wat verwaarloos…). Je gaf zelf in je reactie aan dat je hoopte dat ze er niet door gekwetst was, en zij reageerde dat dat wèl het geval was — dat wil niet zeggen dat ze geen meningen wil horen, maar ze heeft natuurlijk wel het recht om die reactie niet fijn te vinden. Trek gerust je scheur open, maar schrik niet als een ander dat dan ook doet. Dat geldt voor iedereen die een mening op een openbare plaats neerkwakt.
En nou verdulleme weer allemaal lief zijn voor mekaar, ik blijf niet van die lange lappen tekst neergooien…
Liefdesbetuiging van
Max —
17-03-2005 @
21:27
mijn hele eerste reactie ging daarover.Dat ieder mens anders reageert en het altijd van 2 kanten te bekijken.
maar laat maar.zal niet meer gebeuren
Liefdesbetuiging van
wolkje —
17-03-2005 @
23:43
Sorry, ben een paar dagen weg gevallen terwijl ik deze discussie wel wilde volgen.
Nja, dat was niet wat ik bedoelde. Als ik naar mezelf kijk op de momenten dat ik bijvoorbeeld achter de computer kruip ondanks de ander, dan is dat niet omdat ik gewoon ‘zin heb’ in puteren of zozeer die eigen behoefte wil bevredigen. Dat kan op een ander tijdstip ook nog wel tenslotte. Het is meer dat ik het op dat moment niet aan kan om er voor de ander te zijn.
Ik ben er een tijd lang bij wijze van spreke voor Jan en Alleman geweest, als een ander problemen had, zich miserabel voelde of gewoon een portie aandacht wilde voelde ik het als mijn ‘plicht’ (op positieve manier) om daar in mee te gaan. Maar uiteindelijk brak me dat verschrikkelijk op. Dat een ander aandacht wil betekent namelijk niet dat ik die ten alle tijden spontaan kan geven, hoe dichtbij die persoon ook bij me staat. Dat is helemaal niet gerelateert aan gebeurtenissen van die dag. Ik kan de hele dag al hele leuke dingen gedaan hebben of totaal in mijn eentje geweest zijn en toch die gezelschap die bij me gezocht wordt niet geven op dat moment. *Hmz, dat is nog verrot moeilijk uit te leggen* Ik ben gewoon geen machine die afgesteld kan worden op ‘de ander’. Zo werkt dat in de praktijk simpelweg niet.
Aan de andere kant begrijp ik wel dat je steun zocht en geen relativering en gissingen over de ander waar je het over had. Verkeerde timing onzerzijds dus denk ik.
@Max: jij mag dan een eigen site en al hebben, het verhaal staat hier en dus reageren we hier. Maar wellicht praten we/ik een beetje boel in jouw naam, zo bedoelde ik het eigenlijk niet maar ik zie wel dat het er wel zo staat.
Verder vraag ik me af waar de tweede discussie vandaan komt. Debsel heeft BPS en moet zeggen dat ik in dat licht haar reacties enorm logisch vind. Buiten dat gaan wij tegen haar in en dat hoeft haar dan toch niet te zinnen? Het werkt niet een kant op, wij kanttekeningen plaatsen en zij het er klakkeloos mee eens zijn (oef, dat zou griezelig worden
)
@Debsel: excuus. Het is een heel persoonlijk onderwerp en ik reageerde zelf in elk geval meer uit een soort herkenning. Anderen die over mij zeiden of vonden wat jij hier over Max vertelde. Vandaar mijn uitleg, maar dat was beter ergens anders geweest.
Liefdesbetuiging van
CiNNeR —
28-03-2005 @
04:02
@CiNNeR
Doe niet zo mal meis, een beetje onnodig exuus aan gaan lopen bieden, je hebt niets fout gedaan!
Voor mij is en zal het denk ik ook altijd een heel persoonlijk onderwerp blijven. Ik snap wel dat je soms even niet wil of het niet uitkomt maar je hebt nou eenmaal verplichtingen in het leven, en ik zie dit als een verplichting die bij het houden van hoort. Ik geloof dat dit wel extreem is, maar zo zie ik het.
Ik vergelijk het voor het gemak met Michael die verdriet pijn of ziek is. Ook al wil ik iets anders doen of kan ik het eigelijk niet aan, ik zal toch wel moeten als er niemand anders aanwezig is. Ik kan mij dan niet omdraaien en Michael aan zijn lot overlaten hè.
Die betreffende avond was ik, zeg maar even voor het gemak, een 3 jarige die iemand nodig had, in mijn ogen werd ik keihard afgewezen en ook nog eens in de steek gelaten.
Liefdesbetuiging van
Debsel —
28-03-2005 @
20:05
*Biedt gewoon excuus aan als ze dat wil! Puh!* :feast:
Begrijp wel wat je bedoeld en inderdaad, je kinderen kan je nooit aan hun lot over laten. Toch zie ik dat met volwassenen nou eenmaal anders
Maar dat was wel duideleijk ondertussen 8-D
Liefdesbetuiging van
CiNNeR —
01-04-2005 @
02:48