Een tijd geleden kreeg ik een boek te leen en natuurlijk, zoals altijd als je iets leent van een ander gaat dit stuk, zo ook in dit geval. Niet heel erg ofzo maar er zit in drie bladzijdes een scheurtje, en dan kun je het niet maken om dat zo weer terug te geven. In ieder geval vond ik het dus mijn plicht om het boek opnieuw te kopen, al helemaal omdat ik ondertussen niet meer met die persoon om ga.

Helaas was dit boek niet bij ECI leverbaar dus kon ik het niet van de kwartaalselectie doen. Op naar Bol.com en daar was deze nog wél leverbaar, even wat formpjes ingevuld. Rekening naar het ene adres en het boek naar een ander, en alles is weer geregeld. Wat deze mensen ook over en van mij zeggen, dit heb ik keurig geregeld, al zeg ik het zelf.

En mocht die persoon hier nog wel komen om zo nog iets over mij te babbelen hebben: het boek komt er dus aan, babbel daar maar over!

Zo ook weer eens wat aan de site gedaan laatste dagen, behalve gister dan. Toen lag alles de hele dag even plat wegens software update problemen op de server, maar dat is intussen allemaal weer in orde. En dus vallen er weer dingen te prutsen en te posten.

Bij deze dus maar eerst de post die dan meteen over dat prutswerk gaat.

(Meer…)

Kom ik er net toch achter dat ik niet eens vermeld heb wat nou Japanse wokgroenten zijn bij dit recept. Hier dan alsnog de inhoud van het pakket Japanse wokgroente 400 gr van de AH. (Meer…)

De titel zegt het al: ik maak me dus zorgen. Volgens sommigen nog helemaal niet nodig, want ik weet immers nog niet eens de uitkomst van die herkeuring. Alleen ben ik in mijn hoofd al gekeurd en lig ik ook al uit die WAO, ik ben er eigenlijk heilig van overtuigd dat dit ook daadwerkelijk gaat gebeuren. Waarom zou dit niet gebeuren? Mijn ziekte is geestelijk, niet aan te tonen, mensen moeten me op mijn woord geloven of het ondervinden. Dat laatste gebeurt vaak pas als je me langer en ook beter leert kennen. En dat gebeurt niet na één gesprekje, of van mijn part vier in het jaar.

(Meer…)

Deze keer heb ik het er zeker niet bij laten zitten! Ik heb naar het GGz gebeld en naar een bepaalde psycholoog gevraagd (waarvan ik de naam ooit eens op GGz-site had gevonden en toendertijd had opgeslagen HA want het was er nu af).

Na een kleine uitleg dat ik wat problemen met mijn psychiater heb en zelf maar op zoek was naar iemand die die psychiater kan vervangen, vertelde deze vriendelijke psycholoog mij dat ik niet zomaar iemand bij de jas kon pakken om deze taak te gaan vervullen. Wel kon hij me vertellen dat ik naar de grote baas kon stappen met de klacht, of dat ik terecht kon bij de PVP die mij verder zou kunnen helpen. Die laatste was niet echt een optie, aangezien PVP’s er zijn voor mensen die opgenomen zijn. Wel was ze zo vriendelijk om me bij te willen staan als ik met deze klacht naar Utrecht moest. Dan mocht ik haar weer bellen en zou ze me helpen hoe dat verder zou moeten. Op naar de bazin van mijn psychiater…
(Meer…)

Schiet het er toch bijna bij in om u te melden dat ik het uiteraard ook nog over Michaels slaap problemen heb gehad met de dokter.

En inderdaad waar ik al bang voor was, niks aan doen gewoon laten geworden. Zeker omdat hij niet vervelend is. Slapen kun je niet afdwingen net als eten, hier moet je dan ook niet de strijd mee aangaan want die verlies je.

Helpt u mee hopen dat hij er mee ophoudt voor z’n 18e?

Met dit mooie weer is het gewoon zonde om binnen te zitten, en wat doe je dan? Juist, begin maken met de tuin op te ruimen.

De druif is gesnoeid, heel drastisch zelfs aangezien hij last van bruine plekken op de takken had. Eens kijken of het nu allemaal goed gaat komen met deze druif. Verder de overblijfselen van de blauwe winde weggehaald, helaas deze was éénjarig. De klimhortensia tegen de schutting aan geleid, terrasjes geveegd. Nu is het wachten tot de grond weer ontdooid is zodat ik de borders kan aanpakken.

Zo tussendoor ook nog wat gevoetbald met de 3 jarige jongeman, alleen mama mocht eigenlijk niet meedoen. Pff, mama wil ook wel wat agressie kwijt!

Toch eindelijk maar eens voor elkaar gekregen om eraan te denken voor 10:00 uur om een afspraak te maken met als gevolg dat ik vanmorgen bij de dokter zat.

Ik had een lijstje met klachten en toch wel onverwacht begon de dokter erover dat het waarschijnlijk wel door mijn psychische klachten kwam maar dat we daar niet altijd maar vanuit moesten gaan. Dus… Met een bloedruk van 130/90 (zelfs in mijn zwangerschap ben ik nooit boven de 120 gegaan maar of het kwaad kan weet ik niet, ga er maar vanuit dat goed is anders zou meneer de dokter wel iets gezegt hebben. Toch?) en een wat-moet-er-in-het-bloed-nagekeken-worden-formuliertje om mee te nemen naar het ziekenhuis, kon ik weer naar huis.

Eens kijken of ik met de hulp van het internet kan achterhalen wat die aangestreepte hokjes nou betekenen

En weer een dag dat ik van geluk mag spreken dat ik wakker geworden ben. Dat ik van dit geweldige leven mag genieten!

Dit is een vervolg op mijn vorige postje, en op CiNNeRs reactie erop.

In die post heb je het over een “modeziekte” en niet over de erkenning van die ziekte, of is dat hetzelfde? En als de politiek het erkent als ziekte, geloof je dan ècht dat je dàn geen dokter meer tegenkomt die denkt: “heb je er weer één”? Naar mijn idee verandert het namelijk niets als de politiek opeens gaat roepen: “het is een ziekte!”

Ik vind heel veel herkenning in je posts over dat (niet) erkennen van de ziekte (alle “goedbedoelde” adviezen waar je niets aan hebt). Wat ik niet herken, is dat je de erkenning als oplossing voor die problemen ziet, alsof mensen dan ineens veranderen. En wat ik helemaal niet herken is dat die erkenning van de politiek zo belangrijk is. De enige reden die ik kan verzinnen, is dat ME-patiënten niet meer zomaar door het UWV goedgekeurd zouden worden, dat je niet meer als zieke hoeft te bewijzen dat je ziek bent. In dat geval ben ik bang dat je bedrogen uit gaat komen.

(Meer…)