De titel zegt het al: ik maak me dus zorgen. Volgens sommigen nog helemaal niet nodig, want ik weet immers nog niet eens de uitkomst van die herkeuring. Alleen ben ik in mijn hoofd al gekeurd en lig ik ook al uit die WAO, ik ben er eigenlijk heilig van overtuigd dat dit ook daadwerkelijk gaat gebeuren. Waarom zou dit niet gebeuren? Mijn ziekte is geestelijk, niet aan te tonen, mensen moeten me op mijn woord geloven of het ondervinden. Dat laatste gebeurt vaak pas als je me langer en ook beter leert kennen. En dat gebeurt niet na één gesprekje, of van mijn part vier in het jaar.

En al zou dat wel gebeuren, dan nog wordt al snel vergeten dat ik ziek ben, ook al is het in mijn hoofd. Zelfs Max vergeet dat ik door de BPS niet alles altijd maar aankan en de grootste moeite kan hebben met dingen die voor hem en een ander heel normaal zijn. En ik snap ook wel dat dat lastig is, want de ene dag kan en doe ik het wel en de andere dag kan ik het niet en niemand weet hoe een dag zal verlopen. Maar zelfs mijn vriend verwacht dus dat ik net als “normale” “gezonde” mensen ben, doe en leef, terwijl hij weet en ziet hoeveel moeite ik bijvoorbeeld heb om over de drempel van de buitendeur te stappen, met de opvoeding van mijn zoontje of mijn huishouding.

Dus waarom zou ik het idee kunnen hebben dat ik wél recht op een WAO-uitkering zou hebben en ik dus geen zorgen hoef te gaan maken over wellicht te moeten gaan werken? Zelfs mensen die wel een aantoonbare aandoening hebben worden uit de WAO geknikkerd! Of is het op goed geluk en hopen dat ik geen robot als keuringsarts heb.

Welk werk zou ik moeten gaan doen, zonder enkele opleiding? Waarom zou ik deze keer wel een opleiding of baan volhouden? Hoe gaat het met Michael en Max zijn bedrijf? Wat zijn de mogelijkheden?

* Optie één: er gebeurt een wonder en we kunnen gaan leven van de inkomsten uit het bedrijf van Max, en we hoeven ons alleen nog maar zorgen te maken over hoe we ooit Debsje normaal aan het leven kunnen laten deelnemen.
* Optie twee: Max zegt (in ieder geval grotendeels) zijn bedrijf op en gaat weer voor een baas aan het werk, met dus een vast en minimaal inkomen, de momenten dat ik instort zien we dan wel weer.
* Optie drie: Ik ga aan het werk en we kijken wel hoe lang dat goed gaat, tot die tijd zorgt Max voor huishouding en Michael.
* Optie vier: Ik ga aan het werk voor zo lang het gaat, Max gaat op zelfde voet door met eigen bedrijf en Michael die stoppen we op een buitenschoolse opvang, waar dan één van ons voor aan het werk is om te bekostigen.