De titel zegt het al: ik maak me dus zorgen. Volgens sommigen nog helemaal niet nodig, want ik weet immers nog niet eens de uitkomst van die herkeuring. Alleen ben ik in mijn hoofd al gekeurd en lig ik ook al uit die WAO, ik ben er eigenlijk heilig van overtuigd dat dit ook daadwerkelijk gaat gebeuren. Waarom zou dit niet gebeuren? Mijn ziekte is geestelijk, niet aan te tonen, mensen moeten me op mijn woord geloven of het ondervinden. Dat laatste gebeurt vaak pas als je me langer en ook beter leert kennen. En dat gebeurt niet na één gesprekje, of van mijn part vier in het jaar.

(Meer…)

Deze keer heb ik het er zeker niet bij laten zitten! Ik heb naar het GGz gebeld en naar een bepaalde psycholoog gevraagd (waarvan ik de naam ooit eens op GGz-site had gevonden en toendertijd had opgeslagen HA want het was er nu af).

Na een kleine uitleg dat ik wat problemen met mijn psychiater heb en zelf maar op zoek was naar iemand die die psychiater kan vervangen, vertelde deze vriendelijke psycholoog mij dat ik niet zomaar iemand bij de jas kon pakken om deze taak te gaan vervullen. Wel kon hij me vertellen dat ik naar de grote baas kon stappen met de klacht, of dat ik terecht kon bij de PVP die mij verder zou kunnen helpen. Die laatste was niet echt een optie, aangezien PVP’s er zijn voor mensen die opgenomen zijn. Wel was ze zo vriendelijk om me bij te willen staan als ik met deze klacht naar Utrecht moest. Dan mocht ik haar weer bellen en zou ze me helpen hoe dat verder zou moeten. Op naar de bazin van mijn psychiater…
(Meer…)

Schiet het er toch bijna bij in om u te melden dat ik het uiteraard ook nog over Michaels slaap problemen heb gehad met de dokter.

En inderdaad waar ik al bang voor was, niks aan doen gewoon laten geworden. Zeker omdat hij niet vervelend is. Slapen kun je niet afdwingen net als eten, hier moet je dan ook niet de strijd mee aangaan want die verlies je.

Helpt u mee hopen dat hij er mee ophoudt voor z’n 18e?