Vorige week wou ik vriendin B. door middel van een kaartje een extra steuntje in moeilijke tijden geven. Goed, in de stad op zoek naar hét kaartje, want van hoe dat kaartje zo ongeveer moest zijn, had ik al een idee in mijn hoofd zitten. En elke winkel die kaartjes verkocht en waar ik naar binnen ging, had gewoon het lef om niet hét kaartje te hebben.

Uiteindelijk, aan het einde van die middag en bij de laatste winkel waar ik naar binnen zou gaan (ja, hé, ik had de hele stad zo langzamerhand ook al gehad zeg), hadden ze dan eindelijk hét kaartje wat ik zocht, voor zover ik dat wat ik gelezen had ook echt had begrepen. De tekst was namelijk in het Engels en tsja, mijn Engels is niet echt optimaal. Maar niet getreurd, want Max was erbij, die stond buiten met Michael en de fietsen te wachten. Ik heb dus Max naar binnen gestuurd om de tekst te lezen, terwijl ik zijn plek buiten bij Michael innam. En een paar tellen later bevestigde Max dat ik het goed gelezen had en kwam hij met kaartje en al naar buiten.

Later die week, tijdens mijn bonnetjes-invoer-actie (ja, ik voer elk bonnetje aan een -Excel- OpenOffice-bestandje, om zo bij te houden waar nou al die euro’s van ons zoal heen gaan) zag ik dat dat kaartje gewoon €4,50 heeft gekost. Niet dat ik dat vriendin B. niet gun, vooral zij weet hoe gul ik kan zijn als ik maar de centjes heb maar dat ze gewoon €4,50 voor een kaartje vragen. Wat zou betekenen dat in de goede oude guldentjestijd, je daar dus z’n tien gulden voor neer zou mogen leggen. Eerlijk gezegd, denk ik niet dat het kaartje dan ook echt gekocht zou zijn en nogmaals, niet omdat ik het haar niet zou gunnen maar door het feit dat ik het een belachelijke prijs zou vinden voor een kaartje.

Gelukkig voor vriendin B. zitten we nu in het eurotijdperk zonder daar tijdens het shoppen nog teveel over na te denken en is dat betreffende kaartje haar kant opgegaan Nu nog hopen dat het ook wat helpt.