Netjes leren eten…
Dat een kind leert om netjes te eten vinden wij belangrijk. Ik vind het namelijk wel fijn dat ik niet na elke maaltijd het voedsel van muren, plafonds en of vloeren mag krabben. Nu heb ik dat geluk ook wel dat dat niet nodig is. Maar hoe pak je het aan als je lieve kind zit te spelen met zijn eten, en jij als ouder wilt eigenlijk dat het gewoon netjes in het mondje verdwijnt, het liefst ook het hele bordje (ok dan, het bordje zelf mag blijven staan) en dat ook nog eens allemaal voor middernacht ofzo.
En wat nou als de mama en de papa er verschillend over denken. Welke aanpak is de juiste: de minder strenge van mama of de juist strengere van papa?
Het kind krijgt de tijd tot mama en papa bord leeg hebben.
En als papa en mama nou gewoon te snel eten, of het bordje gewoon te vol zat? Geef je dan nog 5 minuten de tijd? Hoe doe je dat dan met die keren dat papa nog een tweede of derde bord opschept, dan evengoed alsnog weer die 5 minuten geven? Stel je gewoon een bepaalde tijd voor het eten, hoe lang zou een kind van 3 dan nodig hebben?
Spelen met eten, is na één keer waarschuwen het bordje weg.
En als je kind dan begint te miepen, huilen en of krijsen? Want je wilt eigenlijk dat je kind leert om aan tafel te blijven tot iedereen klaar is met eten. Moet je dan het miepen voor lief nemen, en daarmee dus weer zeggen dat je kind de maaltijd mag terroriseren?
Of laat je je kind gewoon aanmodderen tot einde maaltijd en zeg je gewoon 20 duizend keer: “niet met de vork te zwaaien”, want er niks van zeggen kan toch ook weer niet?
En je geeft je kind geen toetje als het bordje niet leeg gegeten is.
En als je nou als ouder vind dat kindlief wel keurig gegeten heeft maar het niet gered heeft binnen die tijd en dus het bordje niet leeg is. Dan nog steeds geen toetje? En daar gaat dan mijn consistentie, want ik wil hem dan belonen voor het keurige eten en dus wel een toetje geven.
Heeft u nog suggesties voor ons? Want helaas werd dit niet behandeld in de serie EHBO(Eerste Hulp Bij Opvoeden) van rtl4.
super...
Ok, daar ga ik hoor .. (zonder kinderen, maar mijn gedachten
)
1. Neem een gemiddelde tijd waarin je zelf ook wel ongeveer klaar denkt te zijn. Haastige spoed is zelden goed, je wil je kind niet leren snel te eten maar goed te eten. Een uur is wat lang maar vijf minuten wat te snel. Kijk ook naar de gemiddelde eettijd van je kind zou ik zeggen.
2. Het bordje weghalen zou ik niet doen. Aan de ene kant moet het kind goed eten maar aan de andere kant kan hij dat saboteren door met zijn vork rond te gooien. Als je het mij vraagt krijgt een kind dat snel door! Beter om hier bijvoorbeeld het toetje op het spel te zetten?
3. Wij leren kinderen zo alleen maar om het hele bord leeg te eten, ondanks honger of voldaan gevoel. Volgens mij niet goed (en volgens bureau van voeding ook niet geloof ik), heel onnatuurlijk. Het gaat er maar om dat het kind voldoende en gezond binnenkrijgt toch? Dus als je tevreden bent maar het bord is niet geheel leeg zou ik gewoon een toetje geven. Bij maar twee happen ok, dan is een toetje overbodig want er is toch geen honger (zei mijn moeder altijd als ik helemaal niets wilde)
Tot zover mijn bemoeienis
Liefdesbetuiging van
CiNNeR —
17-01-2005 @
16:29
bij ons hielp het altijd erg goed om te dreigen met geen sesamstraat (of bob de bouwer wat je wil) te kijken en meteen in bad en bed…dan leren ze het hopelijk naar 3 avonden vroeg in bed te hebben staan brullen totdat ze in slaap vallen ,en jij helemaal hysterisch bent geworden van het gekrijs…hopelijk dat er dan verbetering is??
hihihi
Maar je kan ze natuurlijk ook op de ‘straf-trap’ zetten..maar ik denk dat michael dan alleen maar blij is
hoeftie zn groente niet te eten
tjha…kids..LEUK HE!!!
Liefdesbetuiging van
wolkje —
17-01-2005 @
19:54
Michael gooit niet met zijn eten, hij is naar mijn idee niet echt vervelend of wat. Zo heel af en toe valt er een hapje naast het bordje, maar niet in het extreme.
Mama heeft zoiets van: “hij krijgt de tijd tot we klaar zijn en dan is het bordje weg, leeg of niet,” en zonder steeds te zeggen dat hij door moet eten of niet met zijn eten moet spelen.
Papa wil gewoon niet dat hij speelt met zijn eten of niet dooreet en blijft dat steeds duidelijk maken.
Het andere probleem is gewoon
de consitentie van het straffen. De ene dag kun je meer hebben de andere dag is het kind weer wat ongehoorzamer dan de anderedat mama overal te moeilijk over nadenkt! En dat maakt mama ook weer moe.Liefdesbetuiging van
Debsel —
23-01-2005 @
23:00
Je bent vast ook niet de enige mama die er wel eens moe van wordt. Ik ken geen mama’s die alleen maar vreugdevol door het leven vliegen, dat zou zeer ongezond zijn. Mag ik concluderen dat het allemaal wel gaat met Michael en eten?
Liefdesbetuiging van
CiNNeR —
25-01-2005 @
04:54
Naar mijn idee wel
Max is nog een beetje van de oude stempel zeg maar, stil zitten en armen over elkaar.
En elk kind heeft wel eens zijn buien, zo was hij van de week wel van vermoeidheid strontvervelend en steeds papa en mama uittesten, zijn zin doordrijven etcetera. Toen is de kleine man inderdaad zonder eten en toetje naar boven gegaan (hij mocht alleen nog zijn warme melk in verband met het slaapprobleem
). Gelukkig voor ons niet zoals de horror verhalen van wolkje (ghehe) maar na goed duidelijk gemaakt te hebben dat zijn kans heeft gehad, is hij gewoon lief gaan slapen tot ‘s nachts ergens. Maar dat is weer een ander probleem.
Liefdesbetuiging van
Debsel —
25-01-2005 @
09:26