Sneeuw, dooien, vriezen = ijzel!
Ok, gister mekkerde ik erover dat het niet fijn was om door de sneeuw te fietsen. Vandaag kan ik u vertellen dat het nog minder fijn is om met kind achterop over ijzel te fietsen. Dit deed ik dan ook niet, ik liep die onbegaanbare stukken wel. Dat deed ik uiteraard wel heel voorzichtig want zelfs lopend was ik mij constant bewust van het feit dat ik met fiets en kind en al onderuit kon gaan.
Max de bikkel vond dat er best gefietst kon worden, nou heeft hij het ook wel makkelijker, geen kind achterop en hij kan wèl met zijn voetjes bij de vloer weg. Maar goed, toen kwam er dat punt waar weer een klein stukje over ijzel heen gegaan moest worden en met Max als aanspoorder met: “fiets maar door, fiets maar door,” fietste ik dan ook door. Dat ging dus echt maar nèt goed!
Dringt het dan ooit tot me door, dat ik niet naar Max moet luisteren?
super...
Er *kon* ook gewoon gefietst worden! Gewoon GAAN!
TSJAKKA!
(En het ging toch goed?)
Liefdesbetuiging van
dille —
29-12-2004 @
20:36
intoewiesie deb… intoewiesie…
en tig keer heel veel pijn
Liefdesbetuiging van
vergifjuh —
29-12-2004 @
22:32